پزوی مکزیک در هفته گذشته ۲٫۷۵ درصد افت کرد؛ شدیدترین کاهش هفتگی آن از ماه مارس. در پایان معاملات جمعه، نرخ برابری دلار آمریکا در برابر پزو به حدود ۱۷٫۷۱ رسید. این جفت‌ارز در اوایل سپتامبر پایین‌تر از ۱۶٫۹۰ معامله می‌شد؛ یعنی دلار تنها طی چند هفته از آن سطح حدود ۵ درصد تقویت شده است. این چرخش پس از چند ماهی رخ می‌دهد که پزو بارها در برابر دلار به زیر ۱۷ رسید و گمانه‌زنی‌ها درباره «پزوی فوق‌العاده» مکزیک را دوباره بر سر زبان‌ها انداخت. اکنون بخش زیادی از منطق معاملات انتقالی که از پزو حمایت می‌کرد، در جهت مخالف عمل می‌کند.
بانک مرکزی مکزیک نرخ بهره را در ۶٫۵۰ درصد ثابت نگه داشت؛ فدرال رزرو موضعی انقباضی‌تر گرفته است. محرک فوری این تغییر، سیاست پولی بود. بانک مرکزی مکزیک در ۲۴ سپتامبر، برای سومین نشست پیاپی، نرخ بهره معیار خود را بدون تغییر و در سطح ۶٫۵۰ درصد نگه داشت. هم‌زمان، فدرال رزرو آمریکا اخیراً نرخ سیاستی خود را به محدوده ۳٫۷۵ تا ۴٫۰۰ درصد افزایش داده و چند مقام این نهاد گفته‌اند اگر تورم همچنان بالا بماند، ممکن است به انقباض پولی بیشتری نیاز باشد.
این موضوع اهمیت دارد، زیرا یکی از بزرگ‌ترین مزیت‌های پزو، نرخ بهره بالاتر مکزیک بوده است. سرمایه‌گذاران می‌توانستند با ارزهایی که بازده کمتری دارند وام بگیرند و دارایی‌های مبتنی بر پزو نگه دارند تا از اختلاف نرخ بهره سود ببرند؛ راهبردی که به «معامله انتقالی» معروف است. اما این فاصله در حال کاهش است. با نرخ ۶٫۵۰ درصدی بانک مرکزی مکزیک و سقف ۴٫۰۰ درصدی محدوده نرخ فدرال رزرو، فاصله نرخ بهره اکنون فقط ۲٫۵ واحد درصد است. انتظار برای افزایش بیشتر نرخ بهره آمریکا یا کاهش احتمالی نرخ‌ها در مکزیک می‌تواند این فاصله را باز هم کمتر کند. بازده بالاتر اوراق آمریکا پیش‌تر بر بازارهای دیگر نیز اثر گذاشته است؛ بازده اوراق خزانه‌داری ۱۰ساله از ۵ درصد فراتر رفته و دارایی‌های دلاری را در مقایسه با معاملات بازارهای نوظهور رقابتی‌تر کرده است.